Op de middelbare school - voor de wie het echt wil weten; het Petrus Canisius College in Alkmaar - had ik een leraar biologie die tijdens het blok gedragsleer uitlegde hoe reclame werkt: "Je brengt op televisie een worst zo lekker in beeld dat jij jouw vrouw een hengst geeft en roept: Waarom hebben wij verdomme niet van die lekkere worst in huis? Zij haast zich naar de winkel."

Heineken heeft een nieuwe commercial. Toen ik die vandaag voor het eerst zag, dacht ik achtereenvolgens: 1. Mooi gemaakt, 2. Duur filmpje 3. Ik krijg er geen dorst van.

Op de een of andere manier heeft Heineken besloten dat de commercials die het bedrijf maakt vooral sfeer moeten hebben, moeten apelleren aan de cosmopoliet in ons. Voor humor is geen plaats meer - of wel maar dan heeft Heineken het verkeerde reclamebureau in de arm genomen of het reclamebureau de verkeerde creatieven op het account gezet.

Met humor verkopen wij geen bier, zal Heineken ongetwijfeld hebben uitgemarktonderzoekt. Dat zal allemaal best. Kijk nog eens naar deze. Naar mijn smaak de beste ooit. Met briljante muziek. Goed gemonteerd en vooral: Ik krijg er dorst van. Heel veel dorst. Wel verdomme, waarom hebben wij niet van dat lekker bier in huis?!

Nu Triodos Bank. Klein is het nieuwe groot. Er valt over deze commercial eigenlijk heel weinig te zeggen. Maar dat is ook genoeg. Weinig is het nieuwe veel. Zelf hou ik nog het meeste van de - toegegeven - door mij zelf verzonnen: Te laat komen is het nieuwe op tijd komen.

Wat ik wil zeggen is dat deze commercial exceptioneel goed is. Goede lengte, mooi beeld, goed concept. Zeer goede voice over, alles goed gedaan. Een lust om naar te kijken en naar te luisteren. Het klopt ook allemaal.

Nu is Triodos natuurlijk ook wel makkelijker dan Heineken. Maar dan nog, een ober die als je een biertje bestelt aan een versnellingspook rommelt zodat de pianist onder de vloer verdwijnt er vanuit de muur een bandje verschijnt, dan is het station vergezocht inmiddels mijlen voorbij.

En dan Pepsi Kick. Vroeger, en dan heb ik het over meer dan 10 jaar geleden, werkte ik bij ReclameWeek. Een van de leukste dingen die ik daar deed was de rubriek Dubbel-Interview. In deze rubriek - ReclameWeek verscheen toen nog als papieren editie - deden we 2 interviews met concurrenten, die we beide precies dezelfde vragen stelden. We drukten de interviews tegenover elkaar af. In deze serie verschenen Heineken/Grolsch, BWM/Mercedes, Allways/Libresse en ook Coca-Cola/Pepsi.

Wat me nog goed bijstaat, is wat de marketing directeur van Coca-Cola me vertelde. Hij zei dat het Coca-Cola was gelukt om naast de klassieke smaken citroen en sinaasappel een nieuwe smaak toe te voegen - cola - en dat er nooit meer een nieuwe smaak bij zou komen.

Daar heb ik bij de stormachtige opkomst van Red Bull nog vaak aan moeten denken. En de man had eigenlijk nog gelijk ook. Red Bull heeft geen smaak, in die zin dat het niet smaakt naar fruit of cola maar Red Bull smaakt veel meer naar zoiets als vooruitgang, snelheid of urban.

Coca-Cola zet daar een merk als Burn tegenover, vooralsnog niet hysterisch succesvol. PepsiCo komt nu met Pepsi Kick. Een suikervrije energiedrank die naar Pepsi smaakt maar dan met extra cafeïne. Bijkans briljant verzonnen. Het smaakprobleem opgelost. Nu nog even een merk bouwen. De eerste commercial is een beginnetje. Even wachten waar het heen gaat.

Bas Vlugt is oprichter van het Nederlands MediaNetwerk

www.nederlandsmedianetwerk.nl

www.twitter.com/basvlugt