Wat het dus is als je een boekje schijft. Dat het werk pas begint als je je manuscript hebt ingeleverd. Ten minste, als je niet roem- en kleurloos ten onder wilt gaan in de woelige wateren van het boekendom.

In mijn geval betekende dat:

1.       Checken of mijn tekst wel helemaal goed was omgezet in een publicabel geheel. Geen overbodige luxe, bleek al snel: de overigens sympathieke uitgever bleek het zetsel met de ogen dicht te hebben doorgestuurd. En zo bleken er niet 101 maar 102 hoofdstukjes in het boekje te staan, ik had me ergens verrekend in het schrijfproces. Ik heb ze per mail vlak voor het drukken gemeld welk hoofdstukje er dan wel uit kon. Zo geschiedde, al bleek daardoor het (tamelijk subtiel) als hoofdstuk 69 bedoelde seks-hoofdstukje ineens hoofdstuk 70 te zijn. Niemand die dat doorheeft, gelukkig.

2.       Vrienden en bekenden en vage bekenden spammen bij allerlei media. De boodschap was tweeledig: 1. Kom je op mijn feestje? En 2. Kun je er iets mee? Sommigen kwamen inderdaad op de gezellig-chaotische lancering in de Ysbreeker (zoals Frank met zijn camera namens Het Parool: een halve pagina Schuim), anderen doneerden royaal ruimte. Het hoogtepunt was de cover van Volkskrant Magazine, op mijn verjaardag nog wel. Royaal op twee: de geste van de mensen va ANWB Kampioen, die bij wijze van grote uitzondering in dat clubblad - oplaag 4 miljoen - een positief stukje wijdden aan een niet-ANWB-uitgave. Met een afbeelding van het omslag!

3.       Boekjes sturen naar mensen die mogelijk iets met mijn boekje konden aanvangen, in de meer ambassadeurachtige sferen. Nou ja, eigenlijk heb ik alleen Ivo Niehe een boekje gestuurd, met persoonlijke notitie. Nooit iets op vernomen, maar dat kan nog komen.

4.       De uitgever blijven vragen om updates. Er blijken 100 boekjes per dag te worden verkocht bij AKO, Bruna, Selexyz De Slegte en vooral op bol.com. De uitgever vindt dit veel. Elk geval komt er deze week een derde druk aan.

5.       Mensen van wie ik vermoed dat ze veel vrienden en/of personeel hebben, vragen of ze het boekje niet als relatiegeschenk zouden kunnen afnemen. Moet nog gaan lopen. De mooiste bestellingen waren, behalve de in de media nogal benadrukte 150 exemplaren door de baas van het Amsterdamse vijfsterrenhotel Sofitel The Grand, een mooie order van Bas Possen (die fraai pakkenmaatwerk levert) en een via via bestelling van een Amsterdammer met een fraai tweede huis en heel veel collega’s. In alle gevallen waren de heren diep onder de indruk van mijn boekje, zeiden ze, en vooral van het gegeven dat een tweede huis ook een tweede leven met zich meebrengt - vrij van stress en vol van avontuur.

6.       De eigen site www.altijdbuiteneten.nl updaten. Sorry Twitter- en Facebookvrienden; elke scheet die op die site wordt gelaten zet ik door. Het is gewoon te leuk dat mensen met een eigen tweede huisje er hun tips en ervaringen op loslaten.

7.       Praten met uitgevers die door het snelle succes van het boekje geïntrigeerd raakten en mij uitnodigden voor koffie en voorstellen. To be continued.

8.       Hopen dat de verkoop ook doorgaat als het televisieseizoen weer begint. Zodat ik bij Koffietijd en bij Matthijs kan uitleggen waar het boekje eigenlijk over gaat. Het genot van een leven dat weer helemaal te overzien is. Een leven dat je zelf in de hand hebt.

Al moet je daarvoor wel wat doen.

Wat dat betreft lijkt zo’n leven een beetje op het leven van de moderne schrijver.

Altijd Buiten Eten, BBNC uitgevers, € 9,95.

www.altijdbuiteneten.nl

www.bbnc.nl

Onno Aerden
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.  
@onno47

Onno Aerden  was hoofdredacteur en uitgever. Sinds augustus 2011 zelfstandig mediaondernemer en auteur.

Aerden bedacht ook de politieke communicatiesite www.lefmoetlonen.nl. 

Aerden is elke zaterdag Man van de Wereld in FD Persoonlijk.

www.inhoudelijkezaken.nl

Lees van Onno Aerden ook:  

Tijd om uit te geven

Zo   zit dat in Zuid.

Drie jaar op Twitter...

De VVD gaat (nog beter) communiceren