[Column] Sara Madou: Minder knallen, meer denken
16-03-2017 08:57:15 | Hits: 3463 | columnist: Sara Madou | Tags:

Regisseur Michael Bay en zijn epische ontploffingen, onder andere Transformers 1 tot en met 7. De zoveelste superheld, die in een kleurrijke outfit de wereld placht te redden. Een cast vol moeilijk kijkende types, die op preciés tweederde van het verhaal terechtkomen in een problematische situatie, die ze uiteraard net voor het einde weten op te lossen. De filmwereld heeft nogal eens te kampen met voorspelbaarheid. Op zich is dat niet gek. Door teruglopende inkomsten, onder andere veroorzaakt door downloaden en de verschuiving naar kijken via streaming-netwerken zoals Netflix, zijn producenten voorzichtig geworden wat betreft de scripts die ze oppikken. Verhalen en concepten die zich eerder hebben bewezen, zijn makkelijker te vermarkten omdat ze al hebben laten zien dat er een publiek voor is en het dus (waarschijnlijk) geld op gaat leveren. Daardoor maken kleine, subtiele, onvoorspelbare en weirde films minder kans.

Toch zie ik de laatste tijd meer licht aan het einde van de spreekwoordelijke tunnel, door een stijgend aantal releases binnen het slice of life-genre, waarover ik onlangs in Esquire schreef onder de noemer kabbelfilm (wat mij betreft hoeft het niet altijd in het Engels, maar dat is weer een hele andere discussie). Een slice of life-film heeft geen grootse conflicten of extreme situaties en de hoofdpersonen maken weinig tot geen persoonlijke ontwikkelingen door. Je krijgt simpelweg een kijkje in het (vaak doodnormale) leven van iemand anders.

Saai is het niet, maar wel ánders. Wellicht moet je er even aan wennen, getraind dat je kijkzenuwen zijn door een ontploffing om de 20 minuten en de voorspelbaarheid van het gemiddelde Hollywood-script. Maar als je je ervoor openstelt zorgt de slice of life-film niet alleen voor het verbreden van je blik, door je te verdiepten in een ander, maar ook voor een rustgevend gevoel. Het idee dat je het nog niet zo slecht doet. Neem Paterson, van Jim Jarmusch, nu nog te zien in de bios. Adam Driver speelt hierin een busschauffeur in een slaperig stadje. Hij woont samen met een vrouw die iedere dag een ander levensdoel heeft, schrijft gedichten en laat elke avond zeer tegen zijn zin een chagrijinige hond uit. That’s it. Een week lang volg je zijn leven en het meest shockerende (spoiler alert) moment in de twee uur dat dit duurt, is wanneer de hond zijn notitieboekje met gedichten opvreet. Na het zien van deze film betrapte ik mezelf erop te staren naar de tramchauffeur, die iedere dag zo vaak hetzelfde rondje rijdt. De film had een zeer aangenaam en rustgevend effect, omdat ik niet in mijn gezicht werd geslagen met allerlei jumpcuts en hysterisch sound design. Toch prettig in de hectische wereld waar we ons bevinden. Ik hoop van harte dat de groei op het gebied van dit soort films doorzet. Kunnen we straks allemaal lekker zen in onze tuin gaan zitten. En Michael Bay, die vindt vast wel een andere baan.

---

Sara Madou is hoofdredacteur van CJP media en freelance (film)journalist voor onder andere Esquire, VARAgids en Revu.

@saramadou

 

Lees ook:

20-02-2017 | [Column] Sara Madou: Kleur kiezen in verkiezingstijd
11-01-2017 | [Column] Sara Madou: Drinken met je collega’s

23-11-2016 | [Column] Sara Madou: Strak plannen of improviseren
18-10-2016 | [Column] Sara Madou: De juiste toon
28-09-2016 | [Column] Sara Madou: De eindeloze honger naar clicks

 

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Facebook

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie