[Column] Bob Goulooze: Chapeau Chateau Meiland
21-10-2019 12:01:00 | Hits: 2084 | columnist: Bob Goulooze | Tags:

Chateau Meiland won onlangs de Gouden Televizier-Ring. Er was geen concurrentie van betekenis, dus won dit alleraardigste programma de Nederlandse tv-publieksprijs. Terecht? Ja, ik meen van wel omdat het programma op essentiële punten afwijkt van de bulk van de niemendal programma's, die omroepen kijkers voorhouden.

Negatief

Op de eerste plaats is er ruimte voor negativiteit, een fenomeen waar men in de media graag verre van blijft. Alles moet lachen, schreeuwen van blijdschap, uit je dak gaan van optimisme et cetera, met als dieptepunt de opgefokte krijssessies bij de Voice en dergelijke programma’s. Maar zo zit de echte wereld niet in elkaar. Zo krijgt Facebook al vele jaren het thumbs down-verzoek, maar het bedrijf wil er niet aan.

Er zijn ook meer emoties met een negatieve connotatie dan positieve. Toch houdt men op tv vast aan een geforceerde positiviteit, tot in het absurde. Zo ontstaat een beeld dat weinig relatie kent met de werkelijkheid. Mensen kunnen zich moeilijk identificeren met anderen waarmee het alleen maar goed gaat. En hierin ligt de kracht van Chateau Meiland. Het gehele stemmingspectrum trekt elke aflevering aan je voorbij.

Martien is negatief en positief en laat beide kanten zien. Dat maakt hem zichzelf of authentiek, zoals ik menig recensent en andere vakbroeders heb horen nazeggen of overschrijven.

Als we kijken naar de acht basisemoties liefde, angst, vreugde, woede, verdriet, verbazing, schaamte en walging, dan zie we dat slechts twee van die emoties positief zijn. De rest is negatief of op z’n best neutraal. Nu is het zo dat ons in de communicatie is geleerd dat positiviteit ons verder brengt. Hoewel dat op zich niet helemaal onjuist is, lijkt bij de media positiviteit het leidende principe. Maar continue positiviteit is gekunsteld, onecht en zeker geen afspiegeling van ons dagelijks leven. Daarmee is de mediafocus op positiviteit een focus op onechtheid. Een focus op fake.

Vrouwen vinden

Chateau Meiland is een programma dat mijn vrouw, op aanraden van vriendinnen, wilde zien van de zomer. In de reguliere komkommertijd, waarbij van juni tot september allerlei herhalingen en trash-programma's de publieke en commerciële omroepen teisteren, was Chateau Meiland het wekelijkse lichtpuntje. Goed van SBS, dat het aandurfde dit programma in de zomermaanden op de buis te brengen.

Mijn vrouw kende Martien nog van het programma Ik vertrek. In dat programma wilde een ogenschijnlijk homoseksuele echtgenoot met vrouw en kind een bed & breakfast beginnen in Frankrijk. Mij interesseerde het niet, hoewel het me verbaasde dat iemand die zich zo nichterig gedroeg met gezin en al ging bouwvakken in den vreemde.

Enige tijd terug, na een Noordwijkse strandwandeling, stelde mijn vrouw voor naar de interieurwinkel te gaan waar Martien stond. Hij was er en wij luisterden naar zijn woorden vol uitgerekte klinkers. Wat wij op tv hadden gehoord en gezien, was ook live te aanschouwen in die winkel.

Larger than life

De populariteit van Chateau Meiland is, zoals vaak bij homo’s, feminien. Vrouwen vinden Martien een erg sympathieke figuur met het hart op de tong. Als hij blij is, zegt hij het en als iets hem niet bevalt ook. Zijn insteek daarbij is nooit ratio, maar altijd emotie. Zijn geheim is dat die emoties ongefilterd naar buiten komen en dat ze zowel positief als negatief zijn. Martien scheldt en vloekt als iets ‘m tegenzit en geeft volop uitdrukking aan zijn positieve emoties als het lukt; op het extreme af. Zijn zijige taalgebruik doet bij menig kijker de mondhoeken krullen. Martien is uitgegroeid tot hét mediafenomeen van 2019 en is daarmee ook larger than life.

Wat men nog meer waardeert aan Martien is zijn doorzettingsvermogen. “Ik moet dooôôr.” Ook al krijgt hij de ene na de andere tegenslag voor de kiezen, hij gaat, al dan niet met veel gemopper, gewoon door. En ziet de vruchten van zijn inspanningen beloond.

Onbedreigd

De keuze van de crowd voor Chateau Meiland was op voorhand al duidelijk. Enerzijds vanwege de trekkracht van het programma en anderzijds vanwege de twee andere kandidaten. Het voor de X-te keer genomineerde Expeditie Robinson toont het gebrek aan creativiteit bij programmamakers aan. En datzelfde geldt voor het goed uitgevoerde liedjesprogramma, dat natuurlijk ook nooit deze prijs zou mogen winnen.

Kortom, een terechte winnaar.

---

Bob Goulooze is een onafhankelijk communicatieconsultant voor creatieve oplossingen en werkt vanuit zijn bedrijf Qontent Fox

www.qontentfox.com

 

Laatste 10:

27-09-2019 | [Column] Bob Goulooze: Goud en naakt
20-08-2019 | [Column] Bob Goulooze: Terug naar citymarketing
22-07-2019 | [Column] Bob Goulooze: The mission is the message
21-06-2019 | [Column] Bob Goulooze: Libra
23-05-2019 | [Column] Bob Goulooze: LinkedOut
22-04-2019 | [Column] Bob Goulooze: Addressable TV, het sprookje is al werkelijkheid 
18-03-2019 | [Column] Bob Goulooze: BOB's stemadvies
20-02-2019 | [Column] Bob Goulooze: Michael, Bill & OJ
23-01-2019 | [Column] Bob Goulooze: 80 cents of politieke porno
20-11-2018 | [Column] Bob Goulooze: Fonetisch Duits

 

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Facebook

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie