[Column] Frank Waals: Randzaken worden hoofdzaken
12-10-2016 11:26:00 | Hits: 3142 | columnist: Frank Waals | Tags:

Sommige dingen veranderen nooit. Zo ook de chemie tussen het viertal acteurs uit de populaire sitcom Will & Grace. De nood om stemgerechtigden op te roepen Donald Trump uit het witte huis te houden, was blijkbaar zo hoog dat de complete set van weleer opnieuw werd opgebouwd teneinde een humoristische scene op te nemen met de verkiezingen als rode draad. De complete comeback episode van 22 minuten werd teruggesneden naar tien, waarmee de impact groter zou zijn. Dat plan is, in ieder geval op social media, gelukt. Het merk Will & Grace staat nog altijd overeind en daarmee blijft de reikwijdte groot.

Mensen houden van oudsher graag vast aan bekende waardes en tradities, maar eens in de zoveel tijd dwingt de situatie kiezers toch tegen hun natuur in te gaan. De Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn daar momenteel het perfecte voorbeeld van. Zeker geachte staten verschieten in rap tempo van kleur. Gebieden waar blauw (democraten) of rood (republikeinen) het sinds jaar en dag voor het zeggen hebben, worden nu ineens als gevaarlijke swing states gezien. Deze maken het mogelijk om zowel een ervaren voormalig first lady Hillary Clinton, als de onervaren Donald Trump in the oval office te krijgen. Die laatste zag zijn achterban de afgelopen maanden met de dag groeien en lijkt een uitzonderlijke positie te bekleden als het gaat om discriminatie. Trump: "Al zou ik nu naar buiten lopen en ter plekke iemand dood schieten, dan nog stemmen de mensen op me."

Vier, en misschien zelfs acht jaar Trump, zal het land heus wel overleven, maar dat het land daarbij schaafwonden zal oplopen lijkt onomkomelijk. The Donald is een zwaargewicht op campagneposters, maar zal in office vooral de spreekpop zijn van hen die op de achtergrond het werk verrichten. Toch deed hij ook een aantal dingen goed in zijn eerste twee (slecht voorbereidde) debatten met Clinton. Gevraagd naar een compliment over zijn tegenstander, roemde hij haar om haar doorzettingsvermogen. "Hoe hard de strijd ook is, Hillary geeft nooit op en blijft haar mannetje staan." Clinton kwam zelf niet verder dan het prijzen van Trump's kinderen. Hij heeft ze goed opgevoed en dat ziet ze als moeder en oma graag. Zwak, het gaat nergens over.

Dat kleine schandaaltjes uit het verleden in verkiezingstijd worden opgeblazen tot buitengewone proporties hoort erbij, maar dit jaar is het wel heel erg van de gekken. Natuurlijk, Trump mag vrouwen wel wat vriendelijker benaderen en Clinton had direct eerlijk moeten zijn over haar e-mails, maar het leidt allemaal zo af van de punten waar het eigenlijk over moet gaan. Zoals Clinton’s paradepaartje het verhoogde minimumloon en het verzwaren van de lasten bij those at the top, en Trump’s hete hangijzer: het aanpakken van criminaliteit. Republikeinen en oud-hoogwaardigheidsbekleders nemen openlijk afstand van Trump, roepen zelfs om vrijwillige terugtrekking uit de campagne en zijn beoogd vice-president Mike Pence neemt openlijk afstand van zijn uitspraken in een allang vergeten filmpje uit 2005. Hierin zegt Trump - nota bene tegenover het neefje van oud president Bush - vrouwen gemakkelijk te kunnen kussen en "in hun kutje te grijpen" omdat hij een ster is. Tja, niet netjes en zeer president onwaardig, maar zorgwekkender is Pence’s opvatting over het geld dat de overheid uitgeeft aan de behandeling van hiv en aids. Dit zou volgens hem beter kunnen worden ingezet voor therapieprogramma’s van homoseksuelen teneinde ze weer "op het rechte pad" te krijgen. Ik hoor het Clinton’s vice-kandidaat Tim Caine niet zeggen.

Clinton bekritiseert Trump om het versturen van een tweet om drie uur ’s nachts en de zakenman reageert terecht dat ze zich om belangrijkere dingen zou moeten bekommeren, ook al doen beide evenveel duiten in het zakje. Waar beide kandidaten in het eerste debat lange tijd afstevenden op een gelijkspel en de kijker een zakelijke wedstrijd zonder schoten op doel voorschotelden (één waarbij beide campagneteams gedurende het debat continu oude tweets die hun nieuwe uitspraken tegenspraken verwijderden), daar waren de uitspraken in het tweede televisiedebat al een stuk feller. Echter, wederom te veel en te vaak over randzaken, ten koste van inhoudelijke input.

Over een kleine maand is het zover en komt er aan de wedstrijd een eind, met toch echt maar één winnaar. Het beste van het beschikbare. Wie het ook wordt, meer dan ooit zal de nieuwe president zijn of haar ambt voor een groot deel te danken hebben aan het merk dat hij of zij is. President van Amerika worden via een populariteitspoll, in Nederland testen we dit soort zinloze statistieken vaak op het koningshuis. In The USA kun je er tegenwoordig leider van de vrije wereld mee worden.

---

Frank Waals is journalist en programmamaker.

www.twitter.com/frankwaals
Zijn boeken bestel je hier

 

Lees ook:

12-09-2016 | Frank Waals: De hoogste bieder
10-08-2016 | Frank Waals: Je vraagt er toch zelf om?

14-07-2016 | Frank Waals: Debating the issues
14-06-2016 | Frank Waals: Beschoten campagnes
17-05-2016 | Frank Waals: Waarom de koning geen president kan zijn
15-04-2016 | Frank Waals: My fellow Americans
15-02-2016 | Frank Waals: De jacht op Super Tuesday
13-01-2016 | Frank Waals: De 'geheime' wapens van twee zeventigers

 

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Facebook

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie